آرزوهای ما چقدر با هم فرق دارد؛

آرزوی من

آروزی این زهرای هجده‌ساله‌ی کالسکه‌نشین

آروزی مادر ِ چادری ِ زهرای هجده‌ساله‌ی کالسکه‌نشین

آرزوی این دختر کوچولوی بادبادک به دست

آرزوی مادر ِ دختر کوچولوی بادبادک به دست

آروزی امام حاضر عج‌الله تعالی فرجه‌الشریف؛

یا مهدی.

ادامه‌ی عکس‌ها در "ادامه‌ی مطلب"

فرود می آیی در دلم، در هیبت خسوف، در قامت نماز آیات.

پی‌نوشت ۱: متن بالا از اینجاست

پی‌نوشت ۲: ماه‌گرفتگی. عکس در ساعت ۰۱:۴۰ بامداد نیمه‌ی شعبان ۱۴۲۹،‌ اتوبان همت.

خیابان معلم، سازمان جغرافیایی آسمان‌نمای تهران. این کره‌ی بزرگ شگفت زده‌ام کرد. ندیده بودمش در این ۲۱ و خورده‌ای سال.

خدا نکند من احساس ایرانی‌ بودنم متبلور شود؛ موقع نوشتن تیتر، متبلور شده بود!

انصاف است این گل‌پسر، این عزیز دل، به خاطر چند تا تست کنکور که نزده و یا غلط زده، سرباز صفر شود؟
حالا گیرم سر کلاس معارف اس ام اس بازی می کرده و سر کلاس ریاضی مزه پرانی؛ باید برود نوک کوه از ۵ صبح تا ۷ بعد از ظهر؟
تنها؟

اولین بازی پرسپولیس در لیگ هشتم را هم مثل فصل پیش از نزدیک پی‌گیر بودم. حاشیه‌ی خاصی نداشت. فقط نکته‌ی جالب‌اش برخورد هواداران پرسپولیس با عباس آقایی بود. بازیکنی که به خاطر اندکی پول بیش‌تر پرسپولیس را ترک کرد.

توقع داشتم عباس آقایی -که البته خیلی هم تاپ نبود برای‌‌مان- قبل از اینکه به بازی بیاید حداقل دستی برای هواداران تکان بدهد؛ نگاهی بکند. به پاس یک فصل پشتیبانی. نه این که شاد و مفرح بیاید، نه نگاهی و نه تکان دادن دستی... تازه پشت‌اش را هم بکند به بچه‌های با تعصب سکوی ۲۶...

این کار را نکرد و مردم او را با شعار و حرکتی جالب فراخواندند:

عباس بیا پول بگیر، عباس بیا پول بگیر.

جمعیت زیادی پول خوردهایشان را بیرون آوردند و ...

این تصویر، یکی از صفحات کتاب آموزش زبان برای کودکانی که هنوز فارسی را بلد نیستند، نشان می‌دهد.
خدا را شکر آموزش در کشور ما به سمت "کاملا مفهومی" پیش می‌رود.

تا حالا فکر می‌کردم و فکر می‌کنم که اسم این کفترها، "یاکریم" است! اما یک دوست این شبهه را مطرح کرد که این "کفتر خاکی" است.

برای من که همان "کفتر یاکریم" است. از همان‌هایی که صبح‌های زود پشت پنجره غرغر می‌کنند.

پ.ن: یک کلیپ صوتی مد شده... بیا خونمون دایی! کفتر هم دارُم!

هر از گاهی، نگاهی به آسمان...

بیست سال است زن و بچه‌هایش دوستش ندارند! تنهایی زندگی می‌کند و خرج زندگی‌اش را هم کمیته امداد می‌دهد. خدا را شکر امسال حقوق‌ها (!) دوبرابر شده: ۶۰ هزار تومان در ماه! می‌شود روزی دوهزار تومان...

حس جالبی داری وقتی جایی ساندویچ می‌خوری که پاتوق "تختی" بوده است.

"محمودخان" می‌گوید "امکان نداره کسی ورزشکار ملی باشه و گذرش به اینجا نیفتاده باشه. هر بار که حسین رضازاده می‌آد امجدیه، حتما می‌آد اینجا. رضازاده "لقمه" خیلی دوس داره؛ هر دفعه پنج شیش‌ تا میخوره".

ساندویچ محمود، خیابان مفتح، پایین‌تر از ورزشگاه شهید شیرودی (امجدیه). تاسیس: ۱۳۴۵