نمی‌دونم چرا تعجب کرده بود موقع عکس گرفتن.

البته از دنیای تجرد؛ مبارک‌اش باشد ان‌شاالله.

برف که می‌آید فکر می‌کنم یک اتفاق نادر افتاده.
قدیم، از سر شب آسمان را نگاه می‌کردیم ببینیم قرمز است یا نه؛ اگر قرمز بود، احتمال می‌دادیم که بالاها برف بیاید و مدرسه‌ی ما را هم تعطیل کنند. گاهی هم که می‌آمد، نامردها فقط یک تا پنج را تعطیل می‌کردند. ما هم که شماره‌ی منطقه‌ی‌مان هیچ وقت تک رقمی نشد...
امروز محل ما فقط "سرد" بود.

صد دانه ياقوت دسته به دسته/ با نظم و ترتيب یک جا نشسته/ هر دانه‌اي هست خوشرنگ و رخشان/ قلب سپيدي در سينه‌ی آن/ ياقوت‌ها را پيچيده با هم/ در پوششي نرم/ پروردگارم/ سرخ است و زيبا نامش انار است/ هم ترش و شيرين هم آبدار است. از اینجا،‌ اشعار کتاب‌های فارسی دوران کودکی را بخوانید.

این عکس، سوغاتی چشم‌هایش از سفر به "مرز" است.

انجام وظیفه همراه با منت، اولین چیزی‌است که به ذهن می‌رسد؛ اما من احتمال را به نابلدی تبلیغات‌چی‌های دولت می‌دهم. نیت‌شان خوب است‌ها، بلد نیستند انگار. آخر انجام وظیفه که هدیه نیست.