تاریخ تولد شناسنامه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی، 24 تیرماه 1318 است. طبیعی‌ست که یک سری از علاقه‌مندان ایشان بخواهند این روز را گرامی بدارند. اما آفت این رفتار ِ از روی علاقه، این است که پس از مدتی این «گرامی‌داشتن» از حد متعارف خارج می‌شود و قطعا به سمتی می‌رود که هزینه‌ و زمان از بیت‌المال،‌ صرف این اقدام خواهد شد.

و اینکه:

1. فرمودند که «اولاً، مولود اين حقير در تيرماه نيست و ثانياً؛ من و روز تولدم ارزش اين محبت ها را نداريم و اينها موجب شرمندگي من است، در عين حال لازم است از همه آنها تشكر شود».



2. «اين كار غلط است، اين تولد و امثال آن هيچ جشني ندارد، برگزاركنندگان مسئول وقت و عمر و اموالي هستند كه در اين كار صرف و ضايع مي شود. من از كسي كه براي تولد من جشن مي گيرد به هيچ وجه متشكر نمي شوم و او را مسئول زيان هاي اين كار هم مي شناسم».



منبع عکس‌ها

با عرض معذرت از مردان و زنان فداکاری که به حق، شایسته‌ی لقب «سرباز گم‌نام امام زمان» هستند و با توجه به این گزاره‌ی همیشه درست که «در هر صنفی خوب و بد وجود دارد»:

آقایون و خانوم‌هایی که از روی «بغض» و «بی‌حساب» توی «بازجویی‌هاتون» می‌زنید. غلط می‌کنید زیر پرچم جمهوری اسلامی، با توجیه عمل به وظیفه می‌زنید! غلط می‌کنید از روی بغض می‌زنید. متهمه؟ باشه! چرا برای دلت می‌زنیش؟

دستور بهت دادن بزنی؟ غلط کرده اونی که دستور داده با تو. اصلا آقایی که رده‌ات بالاتره؛ شما به چه حقی دستور دادی که بی حساب کسی رو کتک بزنن؟ تو رهبرت، امامت، پیغمبرت کیه؟

آخه جالبه، بهشون که میگی چرا اینجوری می‌زنین، میگه که «این ...ها رو باید مثل ... زد تا اعتراف کنن. اینجوری جو رو باید کنترل کرد. در کوتاه مدت چاره‌ای نیست». می‌پرسی چرا آخه؟ مگه نباید اول حکم قضایی‌شون صادر بشه و ...؟ با پررویی تمام می‌گه که «اینا دشمنی‌شون با اصل نظام و آقاست!».

خوب آدم نفهم، الان که دارن این عمل تو رو به پای رهبر می‌نویسند. تو که دشمن‌تری با رهبرت. تو رهبر می‌شناسی اصلا؟ چند بار صحبت‌هاشو گوش کردی یا خوندی؟ میدونی منطق‌ تو درباره‌ی صحبت کردن رهبر چیه؟ اینه که اون فقط داره برای رسانه‌های حرف می‌زنه و اگر هم دستور و تذکر می‌ده، باعث نمی‌شه وظیفه‌ی اسلامی و ولایی‌ات عوض ببشه. پس برای تو که اصلا کسی رو به عنوان سید علی خامنه‌ای به عنوان ولی‌امر، قبول نداری، بی‌فایده‌ست که بگم:

غیر از تذکرها و واکنش‌های عادی و پخش نشده، توی سخنرانی عمومی هم زد تو دهنت! [مبادا رفتارى كه با دشمن بايد داشت، با دوست انجام بدهيد].

بدون که تو اصلا بویی نبردی از ولایت. اون نامرد، تف کرد به صورت امیرالمومنین! حضرت علی همون موقع از روی سینه‌اش پاشد و چند قدم راه رفت تا کشتن اون حرام‌زاده از روی عصبانیت نباشه! حالا تو داری از ولایت و اینا دفاع می‌کنه؟ چندتا خانواده رو داری از حکومت شیعه‌ای که بعد از حدود 1400 سال تشکیل شده، دور می‌کنی؟ میدونی مشکلت کجاست؟

تو بنده‌ی نفستی. تو با یه زناکار هیچ فرقی نداری. اونم مثل تو بنده شهوتشه.  بازم دم اون گرم که  به اسم رهبر و جمهوری اسلامی این‌کار رو نمی‌کنه. تو شهوت کتک زدن داری.

بدون که امثال من که هم از توی ناکِس بدشون بیاد و هم حاضرباشن جونشون رو فدای ره‌برشون کنن، اینقدرها هستند که نذارن برای امثال تو در آینده‌ی درخشان و امام‌زمانی این مملکت جا و اثری باشه.

من با این پست وبلاگم می‌تونستم بزنم تو دهنت، که زدم. اونایی هم که به مصحلت! ساکت‌اند، خودشون حتما می‌تونن جواب رهبر، امام زمان و خدا رو بدند.



پی‌نوشت یک:
آقا یا خانومی که شاید به ناحق چکی، لگدی یا باتومی خورده‌ای و یا متاسفانه هر جسارت دیگری به شما شده ‌است! دل‌داری...
همین از من برمی‌آید. واقعا شرمنده‌ی شما هستم که به نام حمایت و حفاظت از جمهوری اسلامی ایران و با شعار مهرورزی، این رفتار با شما شده است. من کاره‌ای نیستم. مسئولیت اثرگذاری هم در این زمینه‌ها ندارم؛ ولی اگر داشتم، نمی‌گذاشتم این‌طور حرف رهبر من و تو، شهید بشود.
پی‌نوشت دو:
کسی، جایی را آتش می‌زند؛ فردی آتش می‌گیرد، بعضی می‌خواهند آن‌ فرد را با بیل خاموش کنند... چرا آتش زدی؟ اگر آنکه با بیل طرف را کشته، مقصر است، گناهش کم‌تر از آن‌است که آن‌را آتش زده.

این عکس را قبل از انتخابات گرفته‌ام. البته صلاح ندانستم آن‌را منتشر کنم؛ احساس کردم شاید هوادارانم، با دیدن این عکس، از نظر و رای بنده در انتخابات بویی ببرند!


مصلی سابق تهران، محل فعلی نمایشگاه‌ها و همایش‌های ملی. خرداد 88.

بهترین و راحت‌ترین زمان هم برای من، آن‌وقتی‌ست که تصمیم‌ام را گرفته‌ام. چون همان ابتدا هنوز  نمی‌دانم یا حواسم نیست که تصمیم‌ام درست بوده یا اشتباه. منطقی بوده یا احساسی. خلاصه که آن ساعات، خلسه‌ایست احمقانه...»

اصلا می‌دانی مشکلم کجاست؟ آن‌جاست که وقتی می‌خواهم تصمیم بگیرم، به این فکر می‌کنم که اگر تنهایی پیروز شوم، طعم‌اش مانند عسل است؛ خیلی شیرین. شاید برای همین است که نفسم اجازه‌ نمی‌دهد کسی را بازی بدهم. نتیجه‌اش شده این‌که به طعم خیار هم نرسیده‌ام، چه برسد به عسل.

باید قبول کنم که می‌شود تک‌خوری نکرد و حداقل طعم شیرین یک تصمیم موفق را چشید! هرچند که باید از طعم عسل، چشم پوشید. باید قبول کنم پیروزی طعم گس و شیرینی دارد، مثل طعم خرمالو. شیرین ِ خالی حال نمی‌دهد. دست‌نیافتنی‌ست. حداقل برای من.

خوبی این زمان آن است که کینه‌شان آشکار شده و شمشیرها را از رو بسته‌اند. شاید شبیه «يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ»؛ آن روز که رازها همه فاش شود. و بدانند که خیال خام کرده‌اند!

ذى‌قعده سال ششم هجرت بود؛ پيامبر اعظم(صلوات پروردگار بر ايشان و خاندان مطهرشان)در خواب ديد با يارانش به مكه رفته و مناسك عمره را به جاي آورده‌اند. براى اصحاب نقل كرد و پس از فراخواني به قبايل اطراف مدينه، به سوى مكه حركت كرد. در نزديكي ‏"ذى الحليفه" - مسجد شجره‏ امروز - جامه احرام پوشيد و هفتاد شتر را نيز نشان قربانى زد و از جلو براند تا به افرادى كه خبر حركت او را به قريش مى‏رسانند، بفهماند به قصد جنگ نيامده است. نزديكي «عسفان‏» كمي مانده به مكه، خبر آوردند قريش، همگى از شهر خارج شده و خانواده خود را هم همراه آورده‏اند و سوگند ياد كرده‏اند تا نگذارند به هيچ قيمتى پيامبر(ص) داخل مكه شود. خالد بن وليد را هم با دويست نفر پيش فرستاده‌اند... حضرت رو به همراهان كرد و فرمود: كيست تا ما را از راهى ببرد كه با قريش برخورد نكنيم؟ مردى از قبيله اسلم جلو آمد و مهار شتر پيامبر(ص) را گرفت و راه افتاد. نزديكي مكه و در روستايي به نام "حديبيه" ناگهان شتر ايستاد و ديگر پيش نرفت. پيامبر رو به اصحاب فرمود: آنكه فيل را از رفتن به سوى مكه بازداشت، اين شتر را هم از حركت‏باز داشته است و من امروز هر پيشنهادى قريش بكنند كه داير بر مراعات جنبه خويشاوندى باشد، مى‏پذيرم. كاروان همانجا منزل كرد... [ادامه مطلب]



1. این یادداشت را محسن حدادی عزیز نوشته است
2. خطبه‌های نماز جمعه تهران به امامت رهبر انقلاب [متن کامل]
3. صوت كامل [دانلود، 22 مگابايت]

امروز هشتم رجب است. سالروز ورود امام رضا علیه‌السلام به نیشابور. متن زیر هم از سایت حوزه‌دات‌نت کپی شده است.



مهم‌ترين يادگار امام در نيشابور حديث معروف سلسلةالذهب است که در وقت کوچ از نيشابور در بازار شهر، ايراد فرموده است. در گزارش ابوصلت هروي آمده: در وقت کوچ اما از نيشابور من با او بودم.

امام بر استري (شهباء) سياه و سفيد سوار بود. به ناگاه محمد بن رافع و احمد بن حرث و يحيي بن يحيي و اسحق بن راهويه و گروهي از علما در محله مربعه به دهانه استر آويختند و گفتند: تو را قسم مي‌دهيم به آبروي پدران پاکت، حديثي که از پدرت شنيده‌اي براي ما روايت کن.

امام سر از کجاوه برون آورد و در حالي که ردائي مطرز و نگارين پوشيده بوده فرمود:

«حديث کرد مرا پدرم عبد صالح موسي بن جعفر و فرمود حديث کرد پدرم صادق، جعفر بن محمد و فرمود: حديث کرد مرا پدرم ابوجعفر بن علي باقر علوم انبيا و گفت: حديث کرد مرا پدرم علي بن حسين سيد العابدين و او گفت: حديث کرد مرا سيد جوانان اهل بهشت حسين. و او گفت: حديث کرد مرا پدرم علي بن ابي‌طالب، و او گفت: شنيدم پيامبر که فرمود: شنيدم از جبرئيل که گفت: خداوند جلّ و جلاله فرمود:

«انّي انا الله لا اله الاّ انا فاعبدوني. من جاء منکم بشهادة ان لا اله الاّ الله دخل في حصني و من دخل في حصني امن من عذابي»

منم خدايي که خدايي جز من نيست. پس مرا عبادت کنيد. هرکس لا اله الاّ الله بگويد داخل قلعه و حصار من شده است و هرکس داخل حصار من گردد از عذاب من ايمن است»

شيخ صدوق در گزارش ديگري حديث قدسي لا اله الاّ الله حصني را به نقل از اسحاق بن راهويه نقل کرده و اسحق افزوده است:

چون مرکب امام عبور کرد، امام صدا زد:

«بشروطها؛ و انا من شروطها»

«ولي به شروط آن و من از شروط آنم»