شیراز. ورزشگاه حافظیه.

پی‌نوشت:
دوستان مدعی «ولایت‌مداری» که تو ایام پیش و پس از انتخابات خراب کردید و هنوز داربد غضنفرگونه،‌ از اسم رهبرم خرج می‌کنید! مرد باشید. جیگر کنید! با مردم و اقشار مرتبط با خودتون جلسه عمومی بذارید. بذارید مردم حرف بزنن. درد دل کنن. اگه حرفی رو اشتباه فهمیدن، شفاف کنید براشون. اگه غلطی رو کردید، اعتراف کنید. رسم لوطی‌گری این نیست که یک نفر جور شما رو بکشه! اونایی که رهبری منصوبتون کرده به کاری، بیاید بگید که چه کارهایی رو سرخود کردید، چه کارهایی رو رهبر نذاشته بکنین، چه کارهایی رو رهبر گفت نکنید و کردید! نقاط قوتتون رو هم بیان کنید به همون اندازه. حق خودش رو نشون می‌ده. من که هیچی نبودم و هیچ حکمی هم از رهبری ندارم خجالت میکشم وقتی می‌بینم رهبری دیدارهایی رو به این شکل برگزار می‌کنه و شما یه بار هم همچین مدل دیدارهایی نذاشتید! اگه هم بوده، علنی نبوده. حتما رهبر وظبفه‌اش رو داره انجام می‌ده و منتی هم نباید بذاره و نمی‌ذاره ولی شما متاسفانه وقت نمی‌گذارید برای گوش کردن. فقط می‌خواین گوش بدن بهتون. من یه پست هم قبل از اینکه سر و صدای کهریزک در بیاد در مورد رفتار سرخود و وحشیانه نوشتم و بعضی از دوستان ملامتم کردند که دشمن سواستفاده می‌کنه و الانم دارم این حرف‌ها رو میزنم حتما بازم ملامت می‌شم؛ اما بذار اون‌هایی که دارن می‌خونن بدونن که بعضی اتفاقاتی که می‌افته توی دستگاههای زیر نظر رهبر، اتفاقات مورد تایید همه‌ی طرفدارای رهبر و خود ایشون نیست. رهبر حتما باید ناظر باشه به دستگاه‌های زیرنظرش و مطمئنا هست و اگه هم کاستی جایی هست باید بیان بگن. باید نقد بشه حتما و شده. ولی این از وظیفه‌ی شما کم نمي‌کنه.  الان اوضاع آروم تر شده؛ شروع کنید. دیر نیست. نذارید دیر بشه. همین کم‌کاری شماست که داره جای مسئله‌ی اصلی و فرعی حوادث انتخابات رو عوض میکنه.

مسئله‌ی اصلی و تقصیر اصلی هم به عهده‌ی یه سری از کسانی‌ست که از روی بلاهت یا هرچیز دیگه گول افرادشون رو خوردند؛ گول نفس و لجاجت‌شون رو خوردند و آدم‌هاشون با اسم رمز تقلب، تهران رو به آشوب کشیدند. مسئله‌ی اصلی همین مسئله‌ست. اونا آتیش رو روشن کردند. کسان دیگه‌ هم با عمل‌کردشون در مناظره‌ها، در اظهارنظرها، در نامه‌نگاری‌ها، در برخوردها، در ایجاد شک و تردید را رواج‌دادن‌ها و .... به این آتیش دمیدند.

رهبر، 358 روز پیش یاد آور شد که:
«وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لاَّ تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنكُمْ خَآصَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ. انفال 25
از فتنه‏اي بپرهيزيد كه تنها به ستمكاران شما نمي‏رسد (بلكه همه را فرا خواهد گرفت چرا كه ديگران سكوت اختيار كرده‏اند) و بدانيد خداوند كيفر شديد دارد.»

جانبازى عشاق نه چون بازى نرد است
مردى اگرت هست کنون وقت نبرد است

نسل من امروز به كدام اردوگاه فكر و ذكر پناه ببرد تا آرام بگيرد؟ ايمان و ايثار و شجاعت و حق طلبي و انتقاد از نابساماني ها كه از جمله ويژگي هاي بارز عمار ياسر بود، امروز در كدامين جبهه فكري و حزبي انقلاب ديده مي شود تا با توسل به او حلقه هاي ابهام و شبهه و شك را برطرف كنيم و با خيالي آسوده و سرچشمه اي زلال از آگاهي و بصيرت، حقايق را تا آنجا كه بايد بر قلب و دل خود جاري كنيم؟ بايد حقيقت را فهميد و اين هم هيچ ارتباطي به مصلحت و زمان شناسي ندارد، اگر به شيوه حضرت دلدار هم معقتد باشيم، كانال هاي دريافت پيام و حقيقت به يك فرد و يك جناح و يك رسانه خلاصه نمي شود؛ بايد بدون هوچي گري و موج سواري و احساس گرايي بدنبال حقيقت بود...

1. متن بالا از اینجا بود و اکیدا توصیه می‌شود مطالعه‌اش
2. بازخوانی نقش عمار یاسر در جنگ صفین

من مى‏بينم تو همين قضاياى سه چهار روز اخير باز بعضى‏ها هى ميخواهند اختلافها و شكافها را بيشتر كنند؛ نه، نبايد اختلاف به وجود بيايد؛ همه با هم برادرند، همه با هم همكارى بايد بكنند؛ همه بايد براى ساختن كشور به يكديگر كمك بكنند. به كسى نبايد بيهوده تهمت زد؛ كسى را نبايد به خاطر يك امر، از همه‏ى آن چيزهائى كه صلاحيت محسوب ميشود، انسان او را نفى بكند. با انصاف بايد بود؛ با انصاف بايد عمل كرد؛ با انصاف بايد حرف زد. خداى متعال در مورد دشمنان ميگويد: «و لا يجرمنّكم شنآن قوم على الّا تعدلوا اعدلوا هو اقرب للتّقوى»؛ اگر با كسى دشمنيد، اين دشمنى موجب نشود كه نسبت به او بى‏انصافى كنيد، بى‏عدالتى كنيد؛ حتّى نسبت به دشمن؛ حالا آن كه دشمن هم نيست. بى‏عدالتى‏ها را همه كنار بگذارند؛ بى‏انصافى‏ها را همه كنار بگذارند؛ همه در زير پرچم نظام اسلامى و جمهورى اسلامى جمع بشوند؛ اصولى وجود دارد، به آن اصول همه پابندى خودشان را اعلام بكنند. در كنار هم باشند، اختلاف سليقه هم باشد. چه اشكال دارد؟ هميشه اختلاف سليقه بوده. در دورانهاى مختلف هر جائى كه اين اختلاف سليقه‏ها و اختلاف برداشتها با هواى نفس انسان مخلوط شد، كار خراب ميشود. هواى نفس را بايد خيلى ملاحظه كرد. به خودمان در فريب خوردن از هواى نفس سوءظن داشته باشيم. نگاه كنيم ببينيم كجا نفس است و هوى‏هاى نفسانى ماست؛ كجا نه، واقعاً احساس تكليف است؛ و در احساس تكليف هم دقت بكنيم كه قدم از دايره‏ى تكليف آنطرف‏تر نبايد گذاشت؛ زياده‏روى نبايد كرد. آن وقت لطف خدا با ماست. همچنانى كه تا امروز به فضل الهى، به حول و قوه‏ى الهى، لطف الهى با ملت ايران بوده است؛ بعد از اين هم ان‏شاءاللَّه خواهد بود.
[بیشتر]

رهبر انقلاب در عظیم ترین نماز جمعه تاریخ انقلاب، در خطبه ی اول [دانلود، 6 مگابايت]، صلح حدبیه را روایت کردند، شما از شرایط سخت قبل و بعد از رحلت پیامبر سخن راندید.

ایشان از قادر متعال گفتند و راه و رسم افزوده شدن ایمان در دل مومنان را آرامش الهی دانستند - طبق آیات قرآن -، شما گفتید که حضرت محمد ص به علی ع فرمودند که تو ولی خدایی اما اگر اقبالی از مردم ندیدی - مقبولیت نزد اکثریت نداشتی - حکومت نکن.

بدون شک هم آیات روایت شده توسط ایشان، و هم حدیث خوانده شده توسط شما، مورد وثوق است.

آقای هاشمی! رهبر انقلاب در محل اشکال و در زمان معضل بوجود آمده در جامعه آن آیات را یادآور شدند. پیشنهاد معنوی ایشان یاد و ذکر و توجه به خداوند متعال، برای برون رفت از شرایط ملتهب جامعه بود. اما شما آقای هاشمی، مشکل فعلی جامعه را نداشتن یا در خطر افتادن مقبولیت حداکثری «رهبر» جامعه اسلامی دانستید که این حدیث را مطرح کردید. چرا؟



مگر چند دقیقه قبل از مطرح کردن این بحث، از حضور رکوردشکنانه مردم در انتخابات نگفتید؟ پس بحران مقبولیت کجاست؟ مگر نمی گویید عده ی زیادی از مردم که از افراد موجه جامعه هستند نسبت به انتخابات تردید دارند؟ آن ها یواشکی به شما گفتند که به رهبر هم تردید دارند؟ از کجا می دانید که 13 میلیون نفر - بر فرض، همه طرفداران جناب مهندس موسوی - علاوه بر تردید در مورد انتخابات، به «رهبر» جامعه اسلامی هم تردید دارند؟ اصلا این هم قبول، بر فرض محال همه این 13 میلیون تردید دارند و رهبر را مقبول نمی دانند؛ باشد! اما شما در مورد حضرت علی ع، حرف از اکثریت زدید. 65 درصد باقی، اکثریت نیستند؟
من مثل آقای یزدی بحث را به این سمت نمی برم که مردم اصلا مهم نیستند. نخیر. خیلی هم مهم هستند. همین آقای یزدی، غیرمستقیم توسط مردم انتخاب شده اند. مشکل اصلا این ها نیست. مشخص است که ولی فقیه، مشروعیت اش را از خداوند متعال و مقبولیت اش برای اداره جامعه اسلامی را از مردم می گیرد؛ مشکل این است که شما با سابقه ی شصت ساله مبارزاتی، روش های مناسبی برای دریافت اطلاعات صحیح از وضعیت واقعی جامعه ندارید. که اگر داشتید قضاوتتان این نبود.

بحث ها و توقعات شخصی من از آقای رفسنجانی:
1. با بخش های زیادی از گفته های آقای هاشمی در نماز جمعه موافق بودم ولی مهم همین قسمت بود که به شدت متناقض و کنایه آمیز بود. از جنبه دیگر و از نگاه کلان، به نفع نظام می دانم که شخصیتی از مردان داخل نظام، از ملحق شدن و کوچ معترضان به شرایط فعلی که متعقد به نظام اند (و به تعبیر رهبر انقلاب، دوست اند) به تیم مخالفان و دشمنان نظام، جلوگیری کند.
2. خیلی بی معرفتی آقای هاشمی. غلیظ ترین تعاریف از یک شخصیت را در 20 سال اخیر، رهبر انقلاب در مورد شما به کار برده اند:
در تنفیذ احکام ریاست جمهوری تان، عبارت عجیبی را به کار برده اند که واقعا به یاد نداشتن آن ها تا آخر عمر، بزرگترین قدرنشناسی است:
«اين‏جانب ضمن تبريك به ملت عزيزمان براى اين حُسنِ انتخاب و با معرفت به مقام و مرتبت والاى شخصيّت برجسته و چهره منوّر نظام جمهورى اسلامى و ركن ركين انقلاب و بازوى توانا و زبان گوياى آن، جناب آقاى هاشمى رفسنجانى دام‏عُلاه، رأى ملّت را تنفيذ و ايشان را به رياست جمهورى اسلامى ايران منصوب مى‏كنم».
در زمانی که شما دولت سازندگی را تحویل دادید و شدیدترین انتقادها متوجه شما بود، ایشان همان کاری را انجام دادند که در مورد دولت فعلی هم انجام داده اند. حمایت قاطع کردند از شما. فرمودند: هیچ کس برای من آقای هاشمی نمی شود. استدلالشان را هم امسال در مشهد این طور بیان فرمودند و بر اساس همین استدلال از رقیب سال 84 شما که کاندید مورد نظر شخص من هم نبود، دفاع کردند:
«بنده گاهى از دولت حمايت ميكنم، دفاع ميكنم؛ بعضى سعى ميكنند براى اين كار معناى نادرستى جعل و ابداع كنند. نه، من از دولتها هميشه دفاع ميكنم؛ منتها اگر دولتى بيشتر مورد تهاجم قرار گرفت و احساس كردم حملات غير منصفانه‏اى ميشود، بيشتر دفاع ميكنم. من طرفدار اِعمال انصافم؛ من ميگويم بايد منصف باشيم».
و نمونه آخرش در نماز جمعه قبلی که ایشان با یادآوری همراهی شما با رهبری، به جنازه سیاسی تان - پس از حمله عجیب آقای رییس جمهوری به شما و نامه شگفت آور شما به رهبری - حیات دوباره دادند:
«آقاى هاشمى را همه ميشناسند. من شناختم از ايشان مربوط به بعد از انقلاب و مسئوليتهاى بعد از انقلاب نيست؛ من از سال 1336 - يعنى 52 سال قبل - ايشان را از نزديك ميشناسم. آقاى هاشمى از اصلى‏ترين افراد نهضت در دوران مبارزات بود؛ از مبارزين جدى و پيگيرِ قبل از انقلاب بود؛ بعد از پيروزى انقلاب از مؤثرترين شخصيتهاى جمهورى اسلامى در كنار امام بود؛ بعد از رحلت امام هم در كنار رهبرى تا امروز*. اين مرد بارها تا مرز شهادت پيش رفته. قبل از انقلاب اموال خودش را صرف انقلاب ميكرد و به مبارزين ميداد. اينها را جوانها خوب است بدانند. بعد از انقلاب ايشان مسئوليتهاى زيادى داشت: هشت سال رئيس جمهور بود؛ قبلش رئيس مجلس بود؛ بعد مسئوليتهاى ديگرى داشت. در طول اين مدت هيچ موردى را سراغ نداريم كه ايشان براى خودش از انقلاب يك اندوخته‏اى درست كرده باشد. اينها يك حقايقى است؛ اينها را بايد دانست. در حساسترين مقاطع ايشان در خدمت انقلاب و نظام بوده. من البته در موارد متعددى با آقاى هاشمى اختلاف‏نظر داريم، كه طبيعى هم هست؛ ولى مردم نبايد دچار توهم بشوند، چيز ديگرى فكر كنند. البته بين ايشان و بين آقاى رئيس جمهور از همان انتخاب سال 84 تا امروز اختلاف‏نظر بود، الان هم هست؛ هم در زمينه‏ى مسائل خارجى اختلاف‏نظر دارند، هم در زمينه‏ى نحوه‏ى اجراى عدالت اجتماعى اختلاف‏نظر دارند، هم در برخى مسائل فرهنگى اختلاف‏نظر دارند؛ و نظر آقاى رئيس جمهور به نظر بنده نزديكتر است».

آقای هاشمی، من معتقدم به این جمله که «معیار حال افراد است».



و اینکه نظر عاشق به معشوق را هم دیدیم!

* 29 خرداد 88

ولادت حضرت امیرالمومنین، علی‌علیه‌السلام مبارک باد.

»‌ پست پارسالم، به همین مناسبت: حق با توست

در حاشیه‌ی مراسم عزاداری حضرت زهرا (س) در میدان ولی‌عصر