توی ماشین بودم که جلوی چشمام یه موتوری زد به گربه. حیوونی چندتا ملق خورد و شروع کرد به دویدن دور خودش. هی‌ می‌چرخید وسط خیابون. چند دوری چرخید و دوید سمت پیاده رو و شروع کرد به غلت خوردن روی زمین. بعد خودشو پرت کرد توی خاک باغچه‌ی کنار خیابون. بد جوری می‌پیچید به خودش. ماشین دور شد و ندیدم چه‌جوری و کی آروم شد؛‌ اصلا آروم شد؟ زنده موند؟ اعصابم خورد شده بود که چرا نمی تونه با دستش تنش رو ماساژ بده. زبون هم نداره که بگه به کسی. یادم افتاد "خدا" حواسش به گربه‌هه هست. برای گربه‌ دعا کردم...

پی‌نوشت: میگن اگه جنازه‌ی گربه رو دیدید که مرده، صدقه بدید.

مشهد. مجتمع الماس شرق. اواخر اسفند 87.

چه حالی داد برفش، از زمان مدرسه‌ها هم بیشتر حال داد؛ داشتم کله پاچه میخوردم، یه دفعه منزل و بچه‌ها  و اینا جیغشون بلندشد که بررررررررررررررررررف، همه ساختمون رفتیم تو تراس. خیلی لحظات شهرستانی بود. آخه تو جنوب تهران زمستونا خنکه فقط!!!! چه برسه بهار.

شهرستان گرم‌سار؛ در مجاورات ایستگاه راه‌آهن. 26 اسفند 87.

تهران، اسفند 87، حوالی پالایشگاه تهران.

تهران؛ حوالی میدان بهارستان. بهمن 87.

این قافله‌ی عمر عجب می‌گذرد.

مش‌محمود یک پسر داشته که شهید شده. زنش هم چند وقت پیش فوت کرده. هیچ چیزی هم ندارد در دنیا غیر از این چرخ. دم سوپرمارکتی سرکوچه پاتوق دارد. خلاصه کارش گیر دنیاست بنده خدا. ولی عاقبتش فکر نکنم گیر باشد.

البته از دنیای تجرد؛ مبارک‌اش باشد ان‌شاالله.

برف که می‌آید فکر می‌کنم یک اتفاق نادر افتاده.
قدیم، از سر شب آسمان را نگاه می‌کردیم ببینیم قرمز است یا نه؛ اگر قرمز بود، احتمال می‌دادیم که بالاها برف بیاید و مدرسه‌ی ما را هم تعطیل کنند. گاهی هم که می‌آمد، نامردها فقط یک تا پنج را تعطیل می‌کردند. ما هم که شماره‌ی منطقه‌ی‌مان هیچ وقت تک رقمی نشد...
امروز محل ما فقط "سرد" بود.

این عکس، سوغاتی چشم‌هایش از سفر به "مرز" است.

انجام وظیفه همراه با منت، اولین چیزی‌است که به ذهن می‌رسد؛ اما من احتمال را به نابلدی تبلیغات‌چی‌های دولت می‌دهم. نیت‌شان خوب است‌ها، بلد نیستند انگار. آخر انجام وظیفه که هدیه نیست.

"او" مسلمانست!
قبله‌اش یک گل سرخ
جانمازش چشمه٬ مهرش نور
دشت سجاده‌ی او 
او وضو با تپش پنجره‌ها می‌گیرد
در نمازش جریان دارد ماه
جریان دارد طیف
سنگ از پشت نمازش پیداست
همه ذرات نمازش متبلور شده‌است
او نمازش را وقتی می‌خواند
که اذانش را باد
گفته باشد سر گلدسته سرو...

خیابان ولی‌عصر عج، روز شهادت حضرت فاطمه‌ علیها‌السلام.

پدر و دختر. خیابان گوته. ساعت ۹ شب.

تابستان تمام شد و مشهد تابستانی را از دست دادم، یعنی طلبیده نشدم انگار.

دل‌تنگ آسمان مشهد شده‌ام!

»  این بار گاه کیست که کیهان در آن گم است؛ میزان در آن معطل و کیوان در آن گم است (+)» سلام بر امام مهربان من (+)

بیرق گنبد حرم حضرت اباالفضل‌العباس علیه‌السلام؛ برافراشته ‌شده در فرهنگ‌سرای بهمن. گذاشتن این عکس، حاصل بی‌خوابی شب ششم ماه رمضان ۱۴۲۹ است. توصیه می‌شود به دوستان شب‌های این ماه نخوابند !

بس که اینجا عکس‌ "ماه" گذاشتم، خسته شدم. شاید چون عکس دیگری بلد نیستم بگیرم و شاید نصف شبی چرت و پرت می‌گویم...

همینی که هست.

عجب راننده‌ی قدرشناسی‌ست.

لوگوی شبکه‌ی سوم را هم به عنوان تهیه‌کننده "نود" در گوشه‌ی سمت چپ استفاده کرده‌است.

احتمال می‌دهم فامیل مشترک فردوسی‌پور و پورمحمدی باشد.